خسرو حیدری با اشاره به تجربه طرح «دارویار» گفت:
«تجربه دارویار پیش روی ماست؛ طرحی که همه دستاندرکاران در دولت پشت آن بودند. اما نهایتاً به چه سرانجامی رسید؟ متأسفانه در یک چرخه بلاتکلیفی، بلاتصمیمی و بدتصمیمی گرفتار شدیم.»
او با طرح پرسشی انتقادی افزود:
«مگر ارز ترجیحی ۴۲۰۰ و ۲۸۵۰۰، گروه یک و گروه دو، مرکز مبادله، تالار یک و تالار دو را تأمینکنندگان اختراع یا تصویب کردند؟»
مدیر ارشد انجمن مرآت با تأکید بر مسئولیت مستقیم سیاستگذاران تصریح کرد:
«هر کسی در هر جایگاهی اگر نتواند طبق وعدهها مابهالتفاوت ارز کالاهای اساسی سلامتمحور را تأمین کند یا نتواند مبلغی را به انتهای زنجیره پرداخت کند، در مرگ بیماران شریک است؛ چه سیاستگذاران و مجریانی که به وعدهها عمل نمیکنند و چه کسانی که برای اعلام سیاستهای شوکآور کف میزنند.»
وی همچنین نسبت به تبعات این تصمیمات برای فعالان اقتصادی حوزه سلامت هشدار داد و گفت:
«این سیاستها به شراکت در به فلاکت کشیدن تأمینکنندگان متوسط و کوچک، کوچک شدن شرکتهای برخوردارتر و بیکار شدن نیروهای شرکتهای تأمینکننده منجر میشود.»
خسرو حیدری در پایان با لحنی انتقادی پرسید:
«چرا سینهچاکان، نوچهگان، سوتزنان و کاریکاتورهای ژست لاتی با ادبیات چالهمیدانی، برای انباشته شدن مطالبات و نبود نقدینگی قلمفرسایی نمیکنند؟»
